تاثیر دو نوع شدت تمرین تناوبی بر بیان ژن NRF1 و NRF2 میتوکندریایی کاردیومیوسیت‌ موش‌های نر مدل سکته قلبی

کلیدواژه¬ها: تمرین تناوبی با شدت بالا، تمرین تناوبی با شدت متوسط، بیوژنز میتوکندری و انفارکتوس قلبی

نوشته شده توسط سرکار خانم دکتر مژده نداف فهمیده

منتشر شده در 6 بهمن 1404

زمان مطالعه 2 دقیقه

دسته مقالات

مقدمه و هدف: بیوژنز میتوکندری یک چرخه پیچیده است که شامل هماهنگی بین بیان ¬ژن¬های میتوکندری و ژن¬های هسته¬ای، سپس ورود محصولات به اندامک و تداوم گردش این چرخه می¬باشد. هدف از پژوهش حاضر تعیین تأثیر دو نوع شدت تمرین تناوبی بر بیان ژنNRF1 و NRF2 میتوکندریایی کاردیومیوسیت‌ موش‌های نر مدل سکته قلبی بود. روش کار: در این مطالعه تجربی 24 سر موش نر مدل سکته قلبی مواجهه با ایزوپروترنول به¬صورت تصادفي به سه گروه تمرين تناوبی با شدت بالا (HIIT)، تمرین تناوبی با شدت متوسط (MIIT) و کنترل (C) تقسیم شدند. گروه¬های تمرین به مدت 8 هفته تحت تأثیر تمرین تناوبی قرار گرفتند. تمرين در دو گروه شدت بالا و متوسط با مسافت طي شده همسان شامل اجرای 10 وهله‌ مرحله فعالیت 4 دقیقه¬ای با شدت 90-85 و 70-65 درصد VO2max بود و در این زمان گروه کنترل برنامه تمرینی نداشت. بیان ژنNRF1 و NRF2 میتوکندریایی با استفاده از روش Real Time PCR به¬دست آمد. یافته¬ها: تفاوت معني¬داری در بیان ژنNRF1 و NRF2 میتوکندریایی کاردیومیوسیت‌ موش‌های نر مدل سکته قلبی در سه گروه تمرين و کنترل مشاهده شد (001/0p =). نتايج آزمون توکی بيانگر افزایش معني¬دار بیان ژنNRF1 و NRF2 در دو گروه تمرین تناوبی نسبت به گروه کنترل بود (001/0=p). با این حال تمرینات HIIT اثرات بیشتری داشت. نتیجه¬گیری: به¬طور كلی به نظر می¬رسد که تمرینات تناوبی با شدت بالا و متوسط، به افزايش بیوژنز ميتوكندري عضله قلبی منجر می-شوند. کلیدواژه¬ها: تمرین تناوبی با شدت بالا، تمرین تناوبی با شدت متوسط، بیوژنز میتوکندری و انفارکتوس قلبی