بررسی تاثیر تمرین تناوبی شدید و مصرف کورکومین بر بیان ژن PGC-1αو ERR-α میتوکندریایی کاردیومیوسیت‌ موش‌های نر مدل سکته قلبی

واژگان کلیدی: تمرین تناوبی با شدت بالا، کورکومین، PGC-1α ، ERR-α

نوشته شده توسط سرکار خانم دکتر مژده نداف فهمیده

منتشر شده در 7 بهمن 1404

زمان مطالعه 2 دقیقه

دسته مقالات

خلاصه: سابقه و هدف: آنفارکتوس میوکارد یک وضعیت نکروزی حاد عضله قلب است. لذا هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر تمرین تناوبی شدید و مصرف کورکومین بر بیان ژن PGC-1α و ERR-α میتوکندریایی کاردیومیوسیت‌ موش‌های نر مدل سکته قلبی بود. مواد و روش¬ها: در مطالعه تجربی حاضر 32 سر موش صحرايي نر مبتلا به آنفارکتوس میوکارد به صورت تصادفي به چهار گروه تمرين تناوبی با شدت بالا، مکمل، کنترل و تمرین به همراه مکمل تقسيم شدند. تمرين در دو گروه شدت بالا و تمرین به همراه مکمل شامل اجرای هشت هفته فعالیت 4 دقیقه ای با شدت 90-85 درصد VO2max بود. کورکومین نیز 100 mg/kg استفاده شد. بیان ژن PGC-1α و ERR-α میتوکندریایی با استفاده از روش Real-time PCRبه¬دست آمد. ﺩﺍﺩﻩ¬ﻫﺎ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩ ﺍﺯ ﺁﺯﻣﻮن شاپیرو-ویلک و تحلیل واریانس یکطرفه ﺁﻧﺎﻟﻴﺰ ﺷﺪﻧﺪ. نتایج: آزمون تحلیل واریانس یکطرفه تفاوت معني¬داری در بیان ژن PGC-1α و ERR-α میتوکندریایی کاردیومیوسیت‌ موش‌های نر مدل سکته قلبی در گروه های پژوهش نشان داد (001/0P=). نتايج آزمون توکی بيانگر افزایش معني دار بیان ژن PGC-1α و ERR-α در گروه تمرین و تمرین به همراه مکمل نسبت به دو گروه کنترل و مکمل بود (001/0=P). بین دو گروه کنترل و مکمل نیز تفاوت معنی-داری وجود نداشت. نتیجه¬گیری: تمرین تناوبی به تنهایی و در تعامل با کورکومین باعث افزایش بیان ERRα و PGC-1α در بافت قلب موش‌های نر مدل سکته قلبی می¬شود. به¬نظر می¬رسد تمرین تناوبی و مصرف کورکومین راه مناسبی برای افزایش بیوژنز میتوکندریایی و بهبود عملکرد قلب می¬تواند در نظر گرفته شود.