چکیده مقاله اثر مصرف عصاره گانودرمالوسیدم و هشت هفته تمریناتبدنی استقامتی بر منتخبی از شاخص های آنتی اکسیدانی و فاکتورهای رشد و میانجی های عصبی در مردان مسن مبتلا به پارکینسون
مقدمه:
پارکینسون یکی از بیماری های شایع و پیشرونده ی سیستم اعصاب مرکزی است. تحقیقات نشان داده است که تمرین و فعالیت بدنی در بیماران مبتلا به پارکینسون، سنتز دوپامین را در سلول های دوپامینرژیک باقیمانده تحریک و علایم مربوطه را کاهش می دهد. هدف تحقیق بررسی اثر مصرف عصاره گانودرمالوسیدم و هشت هفته
تمرینات بدنی استقامتی بر منتخبی از شاخص های آنتی اکسیدانی و
فاکتورهای رشد و
میانجی های عصبی در مردان مسن مبتلا به
پارکینسون می باشد. روش: این پژوهش یک کارآزمایی بالینی از نوع نیمه تجربی است که در آن از طرح آزمودن مقدماتی (پیش آزمون) و نهایی (پس آزمون) استفاده شده است. جامعه آماری را مردان مبتلا به
پارکینسون 40 تا 60 سال تشکیل داده است. حجم نمونه نیز براساس مطالعات قبلی، در سطح معنی داری پنچ درصد و با استفاده از نرم افزار Surway system در حدود 24 نفر تعیین گردید و به طور تصادفی به چهار گروه کنترل یا دارونما ( 6 نفر)، ورزش ( 6 نفر)، مکمل ( 6 نفر) و ورزش + مکمل ( 6 نفر) تقسیم شد. گروه تمرین مکمل و تمرین یک برنامه - تمرینی استقامتی را به مدت هشت هفته و سه جلسه در هر هفته انجام دادند. تمرین استقامتی شامل راه رفتن با سرعت 4 کیلومتر بر ساعت تا 8 کیلومتر بر ساعت با شدت 50 الی 65 درصد ضربان قلب بیشینه بود که 10 دقیقه اول شامل گرم کردن عضلات اصلی بدن و 10 دقیقه آخر به عنوان ریکاوری در نظر گرفته شد.
عصاره گانودرما لوسیدم ساخت شرکت بیز به عنوان مکمل به یک گروه تجربی تمرینی و یک یروه مکم به صورت قهوه روزانه 300 میلی گرم و با نظر پزشک متخصص مغز و اعصاب تجویز شد. توزیع توام و بهنجار داده ها توسط آزمون شاپیرو ویلک مورد ارزیابی قرار گرفت. در ادامه از آزمون تی همبسته برای مقایسه پیش و پس آزمون در هر گروه استفاده گردید. در نهایت، داده های حاصله توسط آزمون آنالیز واریانس یک طرفه و تعقیبی بونفرونی برای تعیین اختلاف میزان شاخص های مورد نظر بین گروه های مختلف مورد بررسی قرار گرفت. نتایج: در این مطالعه بهبود علائم ناشی از بیماری
پارکینسون با استفاده از عصاره گانودرما مشاهده نشد ولی اختلالات حرکتی آنها در مقایسه با گروه شاهد کاهش یافت.
پاسخ به دیدگاه